به منظور بررسی اثر تنش شوری بر مولفه های جوانه زنی در 4 رقم بابونه (Matricaria recutita L.)، آزمایشی بصورت فاکتوریل و در قالب طرح کاملا تصادفی با سه تکرار در سال 1387 در آزمایشگاههای تحقیقاتی گروه باغبانی دانشگاه فردوسی مشهد اجرا گردید. فاکتور اول شامل سطوح مختلف شوری (صفر، 50، 100، 150 و 200 میلی مولار) نمک کلرید سدیم و فاکتور دوم شامل 4 رقم بابونه: بونا، جرمانیا، گورال و لوتئا بود. نتایج آنالیز واریانس نشان داد اثر سطوح مختلف شوری و رقم بر تمام صفات اندازه گیری شده معنیدار بود. نتایج نشان داد که با افزایش تنش شوری هر یک از صفات اندازهگیری شده کاهش معنیداری یافتند. رقم گورال در تیمارهای 50، 100 و 150 میلی مولار کلرید سدیم دارای برتری معنیداری بر تمام ارقام دیگر بود و توانست در تیمار 100 و 150 میلی مولار به ترتیب 36/03 و 23/3 درصد جوانه بزند. طول ساقه چه نسبت به طول ریشه چه کاهش بیشتری در مقابل شوری نشان داد. ارقام مختلف بابونه به دلیل تفاوتهای ژنتیکی نسبت به تنش شوری عکس العمل متفاوتی نشان دادند. به طور کل به نظر میرسد رقم گورال در بین ارقام مورد مطالعه دارای بیشترین تحمل به شوری در مرحله جوانه زنی بود.
عبادی,محمد تقی , عزیزی,مجید و فرزانه,اکرم . (1388). اثر تنش شوری بر مولفه های جوانه زنی چهار رقم گیاه دارویی بابونه (Matricaria recutita L.). تنشهای محیطی در علوم زراعی, 2(1), 93-98. doi: 10.22077/escs.2009.56
MLA
عبادی,محمد تقی , , عزیزی,مجید , و فرزانه,اکرم . "اثر تنش شوری بر مولفه های جوانه زنی چهار رقم گیاه دارویی بابونه (Matricaria recutita L.)", تنشهای محیطی در علوم زراعی, 2, 1, 1388, 93-98. doi: 10.22077/escs.2009.56
HARVARD
عبادی محمد تقی, عزیزی مجید, فرزانه اکرم. (1388). 'اثر تنش شوری بر مولفه های جوانه زنی چهار رقم گیاه دارویی بابونه (Matricaria recutita L.)', تنشهای محیطی در علوم زراعی, 2(1), pp. 93-98. doi: 10.22077/escs.2009.56
CHICAGO
محمد تقی عبادی, مجید عزیزی و اکرم فرزانه, "اثر تنش شوری بر مولفه های جوانه زنی چهار رقم گیاه دارویی بابونه (Matricaria recutita L.)," تنشهای محیطی در علوم زراعی, 2 1 (1388): 93-98, doi: 10.22077/escs.2009.56
VANCOUVER
عبادی محمد تقی, عزیزی مجید, فرزانه اکرم. اثر تنش شوری بر مولفه های جوانه زنی چهار رقم گیاه دارویی بابونه (Matricaria recutita L.). تنشهای محیطی در علوم زراعی. 1388;2(1):93-98. doi: 10.22077/escs.2009.56
